Sports and Health

#

It was a year where I didn’t seriously injure myself and could continuously practice sports. That’s already a huge improvement.

I started going to the gym regularly in the evenings after the kids are sleeping. After some initial hesitance I started doing barbell exercises. The goal is to squat and deadlift at least my bodyweight of 75kg. I’m inching this up very slowly and am currently at 40kg.

Going to the gym is made possible by my Fitbod subscription. Exercising regularly is much easier, if I don’t have to think or plan what I’m going to do. That means either a human or an app should tell me what I need to do. Given that the gym is paid for by my work, I can justify the steep monthly cost of Fitbod (here’s a 14-day guest pass).

I’m doing winter cycling on the trainers at the gym while I debate whether I should get one for at home. That makes me one of those crazy people who wears a chamois to the gym.

It was a great year for cycling. I bought a proper road bike, the Bianchi 2024 Sprint ICR and I managed to join group rides (mostly those of the MAAP LAB Berlin) more or less weekly without having a single mechanical or crash. knocks on wood

But then during a solo ride in the last week of the year I managed to slip and fall over. More than the minor damage to my knee and my carbon frame, it was my ego that was bruised.

Studies

#

I read a bunch of papers (one write-up) around LLMs and found the field to be overhyped. I don’t think that single percentage point increases in performance and conversions of BFS algorithms into LLM prompts are worth writing up. Things are moving so quickly that you can’t sit around waiting for breakthroughs to make their way into the literature.

Learning Japanese continues and I’m now at Wanikani level 22. I’m not sure what my next goal is going to be. After my trip to Japan my motivation is somewhat on the rocks.

The main problem is that once you start studying Japanese, you cannot stop. I’m not stopping, but I’m dialing it down to maintenance mode.

Books

#

I already posted about how bad of a year 2025 was for reading. Not sure whether I’ll find the time to do better next year.

Movies and TV

#

I’ve moved the tracking of everything that I watch over to Trakt saying goodbye to Letterboxd.

Just like with fitness, I need an app that will tell me exactly what I need to do right now. Without it, I’ll very easily lose track of this. Trakt is excellent at this and offers it in the free version. I pay for premium to get some of the more advanced list management versions.

The movies I watched in 2025:

• Wicked
• Moana 2
• Neon Genesis Evangelion: The End of Evangelion
• Harry Potter and the Prisoner of Azkaban
• Lilo & Stitch
• KPop Demon Hunters
• Encanto
• The Greatest Showman

Trakt tells me that’s 901 minutes spent on movies.

Wicked was lovely on the big screen. Of the kids movies I watched: KPop Demon Hunters is impeccable, Moana 2 was unnecessary, Encanto was strangely forgettable, Lilo & Stitch not as bad as I would expect. The Greatest Showman may be flawed but it is full of bangers.

The tv series I watched in 2025:

• Bluey S3
• The Wheel of Time S2
• The Bear S1+S2+S3+S4
• Neon Genesis Evangelion
• Dennou Coil
• Asura
• Cyberpunk Edge Runners
• Legend of the Galactic Heroes S1
• Heated Rivalry S1
• Kaiju No.8 S1

All of these were spectacular and interesting in their own way. The Bear really meshes with so many things I like and like to do. Asura is effectively just a very long Kore-eda movie. LotGH is peak.

Trakt tells me that this is 4567 minutes spent on episodes. It’s clear who’s the winner here.

Games

#

I don’t really track this anymore, but what I can note are the following.

Expedition 33 was a highlight. I saw it on Tiktok and immediately knew I had to experience it. Not having a console I played it via cloud gaming on my Macbook.

Playing a parry/dodge game over a cloud setup is pure masochism, but with difficulty set to easy, it was kind of doable. The gameplay loop is satisfying but after a while the level design formula gets a bit tedious. What stood out were the music¹, the writing and the major set pieces in the boss battles and in the environment.

Critical Role started their campaign 4 and having followed the online RPG scene through Tiktok clips for a while now, I decided to see what the fuss was about. The first episode together with the rest of the ouverture is spectacular. It’s a narrative victory of setup, emotions, reveals and backstabbing. I’m not sure if they’ll stick the landing, but for now I’m very much bought in.

I’ll have to delve into what makes this worthwhile. For now I can point to two things. There is an element of let’s play parasociality that you have with any game stream or impro podcast. Add to that a very meticulously brewed high fantasy setting that’s better than what we get on television: open ended runtime, infinite production values, no cancellation after one or two seasons.

Prince of Persia: The Lost Crown was discounted and became the game we played during the Christmas break. I led exploring the city on Mount Qaf with my kids on a lower difficulty following right on my heels.

It’s a great game where the platform mechanics continue to layer on top of each other together with some very nasty puzzles bordering on the outright sadistic. I’m super proud to see the grit and skill my kids have shown because easy only affects combat, not the platforming.

Persia provides a vast and mostly unknown to us landscape of culture, artifacts and mythology to serve as backdrop for this game. A lot of it is undoubtedly historically not accurate, but that does not make it any less nice to look at.

Podcasts

#

The two podcasts I listen to most consistently are Ones and Tooze and Past Present Future. Those are both remnants of my Talking Politics period². Maybe I should add Helen Thompson’s podcast as well and have a full lid?

Other than that I semi-regularly listen to:

• The Adam Friedland show
• The Catskills Podcast
• Cortex
• Developer Voices
• Escape Collective (only during the Tour)
• Feminist Shelf Control
• KALT’ın Podacst’ı
• Oxide and Friends
• Podcast Filosofie
• De Shitshow
• Stavy’s World
• Vergecast

I more or less stopped listening to Trashfuture finding the jokes and the commentary repetitive and boring.

Travel

#

It was a much better year for travel than most years before this.

London was a work trip in spring and it was one of my best London trips ever. I stayed in Chelsea, I cycled everywhere, drank lots of great coffee, ate a ton of great food, went to a club, went to a play on the West End. I did so much and there’s so much left to do. I don’t know what took me so long to appreciate London like this.

Iceland was the first trip we took our kids on a plane and then round tripped the island on our way to the family horse farm. Iceland is lovely but empty. Not sure what would make me go back there other than to visit family or if I could do some hard hiking/cycling/riding.

Japan drove me crazy with reports from everybody and their mother visiting so I had to go. After missing the summer window, I booked for November not knowing that that’s one of the best months to visit Japan. I walked the Ise-ji for a large chunk and then I ran around Tokyo for a couple of days. It was even better than all the social media.

Iceland and Japan in the same year is low-key ridiculous but this was also the year at work where I get 20 consecutive extra holidays.

End

#

Lots more things to cover that happened in 2025 but for now this will have to be it. Despite some marked down periods, all in all it was a good year. On to a much better 2026.

(This update has been delayed for a week because I fell quite ill just as the new year came around.)

Ik vroeg me af waarom dat was en kreeg dit antwoord:

Identiteitsbewijzen die in het buitenland worden uitgegeven, worden door de Rijksdienst voor Identiteitsgegevens (RvIG - uitgever van de Nederlandse identiteitskaart en paspoort) niet in de Basisregistratie Personen (BRP) geregistreerd. DigiD gebruikt de BRP tijdens de ID-check om te controleren of het identiteitsbewijs (ID) een geldig ID is dat bij die gebruiker hoort. Dat kan dus niet wanneer het ID-bewijs in het buitenland is uitgegeven. Om deze grote groep mensen in het buitenland toch te helpen, controleert de DigiD app tijdens de ID-check het burgerservicenummer (BSN) in de chip van identiteitsbewijzen die in het buitenland zijn uitgegeven. En vergelijkt dan of dat overeenkomt met het BSN dat hoort bij het DigiD-account van de gebruiker.

De RvIG heeft om veiligheidsredenen besloten om per augustus 2021 het BSN uit de chip te verwijderen. Daarom is het niet meer mogelijk voor de DigiD app om het BSN uit te lezen van de chip en kan de gebruiker dit ID-bewijs dus niet meer gebruiken voor de ID-check. Het scannen van de QR-code op het ID-bewijs mag ook niet, want dat kan eenvoudig vervalst worden. De ontwikkelaar van de DigiD app is Logius.

https://www.rvig.nl/wijzigingen-nederlandse-identiteitskaart

https://www.rvig.nl/wijzigingen-model-paspoort-2021

Mijn BSN zit dus niet meer in de chip op het document wegens “veiligheidsredenen”.

Ondertussen heb ik een Europese digitale pas gekregen in Duitsland en kijk of ik die kan gebruiken voor online dienstverlening, maar zoals ze al zeggen: “Inlogmiddelen van andere Europese landen kunnen steeds vaker worden gebruikt om online zaken te regelen met Nederlandse overheidsorganisaties.”

Steeds vaker betekent in dit geval: bijna nooit. We zullen zien.

https://decorrespondent.nl/14143/waarom-ik-geen-huis-wil-kopen/b196ee1f-4ff7-00f6-1463-37df41d85bb5

https://decorrespondent.nl/14572/het-kan-de-bouw-van-betaalbare-woningen-overlaten-aan-beleggers/fd05f4ad-ee26-07be-3b42-1576e194f55d

https://decorrespondent.nl/14844/wonen-is-een-publieke-taak-nu-nog-beleid-waar-je-dat-in-terugziet/073e6ebb-bbe3-0615-1ab0-e485bb65a016

https://decorrespondent.nl/14996/niet-minder-asielzoekers-maar-meer-betaalbare-huizen-is-de-oplossing-voor-de-woningnood/11729058-1943-0564-307b-9b18240a1482

Het is ook typisch De Correspondent om een series historische analyses en stukjes over alternative woon-/bouw-projecten neer te zetten. Allemaal dingen waar je je als lezer over goed kunt voelen zonder dat je iets aan het probleem moet doen.

Ze hadden wel een keer een artikel over de LVT maar de samenhang komt niet echt naar voren.

Laten we wel zijn:

• De belangrijkste reden waarom bouwen in Nederland zo duur is is de schaarste van land.
• Land is schaars in Nederland omdat de meeste woningen die verkocht worden in meer of mindere mate verkwistend met land omgaan.
• Beleid wat dat oplost zou erop neer komen dat mensen die land verspillen daar flink voor moeten betalen of moeten verdichten.
• Een significante groep mensen in Nederland hebben baat bij de huidige situatie en zitten op land en woningen waar ze aan verdienen (ten koste van alle andere mensen).
• De Correspondent-lezers en hun ouders horen overweldigend bij de groep mensen die baat heeft bij het huidige beleid.

Dat zorgt ervoor dat wat je bij De Correspondent leest lijkt op journalistiek en diepgravende analyse maar eigenlijk gewoon entertainment is.

5/5
iOS App Store €0,89

Proteus bevat geen echte doelen. Er is geen prestatiedruk en je hoeft je niet bezig te houden met wat je nu ook alweer moet doen zoals in andere spellen. Je loopt over het eiland en laat de ervaringen op je af komen.

Dat zijn er meer dan je op het eerste gezicht zou denken. Keer op keer ondernam ik een tocht die ik halverwege afbrak omdat ik een groepje dieren wilde achtervolgen of naar een adembenemend uitzicht ging zitten kijken. En elke keer als er een dag of een seizoen voorbij is, verandert Proteus en zijn er weer nieuwe dingen te zien en te doen.

De doelloosheid en eindeloze variëteit van Proteus maken dat je niet uitgekeken raakt. Je kunt er keer op keer terug blijven komen. Proteus is dan ook niet zozeer een spel als wel een plek die altijd op je wacht.

Windows/Mac $10
(4/5)

In Botanicula speel je vijf botanische wezens die de boom waar ze leven moeten redden van duistere spinnen die alles dood maken. Dit loopt uiteindelijk —natuurlijk— goed af.

Het flinterdunne verhaal is een excuus om mooie dingen te laten zien. Elk scherm is een botanische aquarel waarin van alles dwarrelt, deint of iets anders schattigs doet als reactie op jou. Amanita meet zich hiermee met de groten uit de animatiewereld en brengt het daar goed vanaf.

Zo prachtig als het is uitgevoerd, zo simpel is het spel. Je verzamelt zaadjes en klikt dieren aan op de boom om weer andere wezens te helpen die je verder brengen. Niet heel ingewikkeld maar makkelijker gezegd dan gedaan. Soms is ook na zoeken de bedoeling niet helemaal duidelijk en er zitten minigames in die in verhouding met de rest van het spel te moeilijk zijn.

Dit maakt dat het spel niet heel diepgaand is maar een paar uur plezier heb je er zeker wel van. Botanicula is zo’n kinderboek dat je als volwassene ook kunt kopen en wie ermee aan de slag gaat maakt dan ook niet zoveel meer uit.

(4/5)
Windows / Mac / Linux
€7,99

NRC_20120620_1_015_article3-1 Download

Wat dit spel bijzonder maakt is hoe je het moet spelen. Elk niveau is opgedeeld in kaders zoals een strip, maar deze kaders zijn uit hun verband gerukt. Loop je het ene kader uit, dan hoef je niet in het kader ernaast te verschijnen, maar kun je totaal ergens anders op het scherm uitkomen. Door die chaos zie je niet direct wat je moet doen. Alles aan elkaar puzzelen schiet ook niet echt op. De beste manier om een niveau af te ronden is door al spelende je hersenen te dwingen te leren waar de verbindingen liggen en wat je moet doen.

Bat King en Antler Ancestor hebben aardige speciale vaardigheden (dubbel springen, objecten in een schemerwereld gebruiken) maar Rainbow Spirit steelt de show. Hij kan de kaders van een niveau herschikken en kiezen in welke hij weer landt. Die mogelijkheid zet alles op zijn kop en leidt tot grote hoofdbrekers.

“Where is my Heart?”is een zeldzaam moeilijk spel maar de beloningen zijn ook groot. Een paar dingen die niet lukken worden eentonig, maar de sublieme uitvoering trekt je er doorheen. Uiteindelijk duurt het niet heel lang voor de monsters weer thuis zijn en jij thuis met een voldaan gevoel naar de aftiteling kijkt.

(5/5)
€5
PS3 en PSP minis

Je loopt met Isaac van kamer naar kamer, tranen schietend op duivelse vliegen, bewegend vlees en andere monsters. Zodra alles dood is kun je door met de buit die je verzamelt. Ga je zelf dood, dan begin je opnieuw. Behendig spelen en de juiste keuzes maken zijn zaak om te winnen van Isaacs demonen. De niveau’s zijn elke keer anders en symboliseren de afdaling in Isaacs nachtmerries.

Het is een spel van extreme contrasten. De tekenstijl is kinderlijk maar druipt van het bloed. De verwijzingen naar de bijbel worden afgewisseld met referenties naar games. Dat ligt wat zwaar op de hand voor een spel dat blijft steken bij hele simpele satire. Toch is ‘The Binding of Isaac’ wél erg leuk. Er valt veel te verkennen, de moeilijkheid neemt subtiel toe en de drempel om nog een keer te spelen ligt lekker laag.

(4/5) Steam (Mac/PC)

Phone Story van Molleindustria, doet wat de titel zegt: het vertelt het verhaal van de herkomst, fabricage, marketing en het afdanken van de gadgets waar we zo graag mee spelen. De gameplay is uitdagend genoeg, het spel bevat een voice-over die toelicht hoe je telefoon gemaakt is en wat bijtende details. Een leuk spelletje als kritiek op dezelfde iPhone waar je het op speelt.

Dat Apple het censureerde is wrang en benadrukt het punt dat Molleindustria wilde maken. De redenen van verwijdering (het weergeven van verwerpelijke handelingen) zijn willekeurig en zonder die beelden zou het spel niet waarheidsgetrouw zijn. Een waarheid die als het aan Apple ligt liever niet bekend wordt.

(4/5)
Platform: Nu wél beschikbaar voor Android
Prijs: €0,73

‘The Cat and the Coup’ is een spel dat begint op het moment van Mossadeqs overlijden. Je speelt zijn kat en moet in die gedaante de voormalig premier terug in de tijd leiden langs de gebeurtenissen die leidden tot zijn val. Je stuurt Mossadeq van kamer naar kamer in een enorme collage van Perzische miniaturen, karikaturen en andere elementen die bij elkaar voor een overweldigend effect zorgen.

De makers wilden met dit documentaire-spel de aandacht vestigen op dit onderbelichte stuk geschiedenis. De vele prijzen die het spel gewonnen heeft geven aan dat ze daarin op een bijzondere manier geslaagd zijn.

Het spel zelf is eenvoudig en kort en wil je op geen enkele manier een compleet beeld geven. De indruk die het achterlaat is er niet minder om. De visuele rijkdom waarbinnen alles zich afspeelt naast de historische feiten, zorgen ervoor dat je bijna vanzelf details ontdekt, verbanden legt en er achter wilt komen wat er nu precies gebeurd is toen.

(PC, Mac) (4/5)

In dit schietspel speel je een monster, dat andere monsters neerschiet op zoek naar de uitgang. Heb je die gevonden, dan verander je in het monster waarvan blijkt dat je daar net in zat en zo blijft dat doorgaan. Onderweg pik je wapens op die je volgende ik helpen om te overleven. Als dat niet lukt en je dood gaat, mag je het opnieuw proberen, of kun je zijsprongen maken door in monsters, power-ups of jezelf te gaan en dat pad te volgen.

Jason Rohrer, de maker, gaf eerder met veel succes verhaal gebaseerde spellen uit. Van verhaal is hier geen sprake. Alles in dit spel is automatisch gegenereerd van de levels tot en met de graphics en het geluid aan toe. Hierdoor en door alle combinaties en vertakkingen die het bewegen tussen niveau’s oplevert, kun je blijven spelen zonder twee keer hetzelfde te zien. Het is net als de veel-werelden-interpretatie uit de kwantummechanica. Elke mogelijke wereld bestaat, alleen onze acties bepalen welk pad we volgen.

Het spel heeft best een steile leercurve, maar zodra het begint te lopen en je vloeiend van niveau naar niveau gaat, wordt het boeiend. Oneindigheid kan saai zijn, maar hier is dat abstracte concept briljant vertaald in een simpel schietspelletje.

http://insideastarfilledsky.net/
$12, voor Windows, Mac en Linux

Dan schenk ik thee. Doe er nog wat koekjes bij.

Ik had geld geleend van mijn moeder waarmee ik een goed gevulde tafel dek.

Je zegt ‘ik ben op dieet’ en eet niet, ik eet, dat geeft niet.

Dan praten we over ditjes en datjes.

Dan hebben we het over mij.

Ook al wil ik dat helemaal niet.

Je neemt me mijn fouten kwalijk.

We bekritiseren mij dunnetjes en praten over hoe jij alle kansen in het leven gegrepen hebt.

‘Begrijp me niet verkeerd, ik zeg dit omdat ik van je hou’, zeg je, waarom zou ik, mijn hart zet alles wat ik verkeerd opvat toch wel recht. ‘Het geeft niet’ zeg ik. ‘Of ik niet weet hoe close ze zijn.’ Ik lieg. Ik weet niet hoe close ze zijn.

Als je even je mond houdt, praat ik mezelf moed in.

Net als ik het kwijt wil, kijk jij op Instagram.

Je laat me het badpak zien wat je voor deze zomer gaat kopen. Ik zeg dat het heel mooi is.

We zijn twee jaar geleden voor het laatst naar zee geweest zeg ik. Ah nee dat kan toch niet als ik niet zwem dan stérf ik zeg je.

Ik zeg niet dat je niet doodgaat van zwemgebrek.

Dat er ander leed is waar mensen aan sterven, bijvoorbeeld een gebroken hart, weet je dat het echt mogelijk is dat een hart breekt, wetenschappers hebben dat bewezen zeg ik maar niet.

We drinken thee tot we erbij neervallen.

De tafel wordt afgeruimd, de asbakken raken vol.

Ik sta af en toe op, leeg de asbakken, schenk thee in.

Sorry voor de moeite zeg je.

Je zou de keuken kunnen opruimen maar omdat onze keuken klein is word je daar onwel, de muren komen op je af zeg je. Geeft niet.

Blijf zitten, ik ruim wel op.

Als je moet plassen vind je onze badkamer misschien wel leuk. Ik heb een nieuw douchegordijn gekocht op de markt.

Als je die leuk vindt zeg ik dat jij nog veel betere verdient en er valt een stilte. ‘Dank je schat’ zeg je.

Kom langs, we zullen op hetzelfde bankstel de volslagen leegte zijn.

En als je komt, neem dan dat geluk mee dat jou te klein is, misschien past het mij.

https://elif-key.com/bize-gelsene-4b39ceee6911