“The role of the middle-aged white man is to put out the rubbish and if he is the rubbish then he should put himself out.”

https://storgy.com/2019/08/16/exclusive-the-role-of-the-middle-aged-white-man-by-benjamin-myers/

Zonder linkse hobby’s krijgen we een grijs-bruin land van spruitjeslucht en vlagparades. (Flickr)

En dat is bewaarheid.

Maar gelukkig hebben we onze Dichter des Vaderlands, scherpzinnig en met dichterlijke vrijheid als wapen. Na het manifest van Terschelling, is het fijn dat Nasr er op en er overheen gaat met het gedicht ‘Mijn nieuwe vaderland’:

Hele tekst bij P&W en op de site van de Dichter des Vaderlands.

Wordt het niet tijd voor een rhetorische wapenschouw van iedereen die zich verstandig progressief noemt en openlijke vijandigheid in het publieke debat? Dit gaat allemaal nog een stuk lelijker en naarder worden voordat het beter wordt, dus laten we in het geweer komen.

In ander nieuws: Het was nog nooit zo fijn om alternatieven te hebben: “Turkije vindt dat Rutte discrimineert”.

Het mag hier al duidelijk zijn dat ik een fan ben van Nasr. Als je die anderhalf uur luistert, word je het waarschijnlijk ook. Een prettige aanklacht tegen de huidige stand van zaken in Nederland, niet populair maar wel goed onderbouwd. Alleen ben ik bang dat hij er geen nieuw publiek mee bereikt. Zolang wij zó in de minderheid zijn kunnen we zeggen wat we willen maar denk ik niet dat we er iets mee bereiken.

Zijn prangendste aanklacht zoals ook in het manifest van Terschelling te lezen valt is dat ons nieuwe kabinet alles wat geen direct nut heeft wil afschaffen, alles wat ons onderscheidt van de dieren.

kunst is maar een bijproduct zij is niet nodig om te kunnen eten, neuken, ademen

Zie ook: Wat ons rest — een gedicht over lege schalen

Van een bijzondere schoonheid weer.

Speciaal voor de fans herhaal en link ik zijn gedichten hier ook maar. Dan heb ik ze tenminste ergens waar ik erbij kan, en jullie ook. Hieronder ook het fragment waar Ramsey Nasr het zelf voordraagt:

Nieuwsjaarsgroet

Zo JP, hoe voelt het om te liegen en dan te moeten zien dat het gedrukt staat? Hoe voelt dat, om als christen-democraat de zijde van Herodes te verkiezen

en honderdduizend kinderen te doden omwille van één koning? Volkenrecht? Ik ken een land dat dozen resoluties juist dankzij ons al jaren naast zich neerlegt.

Ziehier onze premier, hij leest de krant en denkt: klaat ze maar lullen, mijn geweten is zuiver. En geen koren zonder kaf.

’t Is goed te liegen voor het vaderland. De beste wensen nog van alle Irakezen massaal vernietigd en bevrijd in ’t graf.

Daar heeft ook Frits Barend niet van terug denk ik.

De combinatie straattaal ¹ en lyriek wordt heel soms wat dissonant maar toch biggie props hoe hij het zich eigen heeft gemaakt. Ik ben wel een beetje benieuwd hoe hij dat gedaan heeft. In het andere filmpje kun je zien dat hij in Antwerpen woont en bijna alleen maar klassieke muziek heeft.

Goed om te zien dat hij net zo goed als in Antwerpen en beter nog voor ons dicht. Ik vraag me af hoeveel PVV’ers de spiegel in dit gedicht voor zich zullen zien.

Ik hoorde het en de dichter zelf woensdagnacht op de radio. Die donderdag ging ik naar Londen en stond op Rotterdam Centraal te wachten op de trein naar Brussel. Ik ging even zitten om mijn rugtas recht te zetten en ik zag naast me op het bankje dezelfde Nasr zitten waar ik de vorige avond op de website ³ tegenaan had gekeken. Ik was stomverbaasd en wist een paar woorden uit te brengen en hem te feliciteren met zijn verkiezing ⁴. Hij was waarschijnlijk op weg naar Antwerpen en het schijnt een vriendelijke man te zijn.

Verkiezing

#

De afgelopen vier jaar was het instituut vervallen door de verkiezing van ene Driek van Wissen ⁵ wat ook verklaart waarom het van mijn radar verdwenen was. Niet alleen types als Driek maar ook die massamedia zijn er debet aan dat de verkiezingen een vaag circus zijn. Lees Nasr’s verantwoording en de tactieken waarvan een dichter zich dient te bedienen om verkozen te worden: verdachtmakingen, imitatie, opportunisme, imponeringsdrang en niet te vergeten: de poëzie.

Maar dan zí­jn poëzie. Nasr is mijn favoriete Nederlandstalige dichter en zijn gedicht is perfect voor de rare situatie waar dit Nederland zich in bevindt. De titel lees ik als een rentrée in Nederland waarna hij kennis van ons ‘gezamenlijke’ verleden en wat mensen in Nederland beweegt omzet in hoop op een toekomst ⁶; hoop in de vorm van een gedicht.

Nasr zei op de radio dat hij de poëzie uit wil dragen (of woorden van die strekking). Nederland kan dat wel gebruiken. Hoera voor Nasr en hoera voor de poëzie. Ik verheug me.

Ithaca

When you set out on your journey to Ithaca,

pray that the road is long,

full of adventure, full of knowledge.

The Lestrygonians and the Cyclops,

the angry Poseidon – do not fear them:

You will never find such as these on your path,

if your thoughts remain lofty, if a fine

emotion touches your spirit and your body.

The Lestrygonians and the Cyclops,

the fierce Poseidon you will never encounter,

if you do not carry them within your soul,

if your soul does not set them up before you.

Pray that the road is long.

That the summer mornings are many, when,

with such pleasure, with such joy

you will enter ports seen for the first time;

stop at Phoenician markets,

and purchase fine merchandise,

mother-of-pearl and coral, amber and ebony,

and sensual perfumes of all kinds,

as many sensual perfumes as you can;

visit many Egyptian cities,

to learn and learn from scholars.

Always keep Ithaca in your mind.

To arrive there is your ultimate goal.

But do not hurry the voyage at all.

It is better to let it last for many years;

and to anchor at the island when you are old,

rich with all you have gained on the way,

not expecting that Ithaca will offer you riches.

Ithaca has given you the beautiful voyage.

Without her you would have never set out on the road.

She has nothing more to give you.

And if you find her poor, Ithaca has not deceived you.

Wise as you have become, with so much experience,

you must already have understood what Ithacas mean.

Wigman merkt op dat het toevallig deze week ook TV Turnoff Week is. En leest dan het gedicht “Telefunken” voor:

Na jaren zwoegen werd ik kleurenblind,

sloeg vonken uit, kreeg klappen, gaf de geest.

Nu sta ik vaal en uitgepraat op straat

en moet steeds denken aan dat lege masker

dat mij zo schaamteloos heeft aangestaard.

Nagepraat. Aanbeden. Stukgemaakt.

De zak. Dat hij niet zag hoe levensecht

ik de tijd uit zijn ogen at. De zak.

Ik gaf hem Hitchcock, borsten, rampen, sikhs.

Ik gaf hem ogen. Oorlog. Noorderlicht.

Maar ik kon gaan. En hij kijkt weer tv.

Straks word ik opgehaald en sterven kilo’s

dode uren op de stortplaats met mij mee.

Ik moet nog steeds een keer een bundel van hem kopen.

Ik doe het al twee jaar zonder televisie, heb meer tijd dan ooit, volg een paar dingetjes via Uitzendinggemist. Kun jij een week zonder?

Kiezen is heel heel erg moeilijk, maar redelijk vast stond al wel dat het een gedicht van Ramsey Nasr zou worden.

psalm 23

mijn lieveling menne mij

en niets zal mij mankeren

op plekken van bloei daar entte ze me

op krachtwater kweekte ze me

mijn adem draaide ze

ze richtte mijn ziel

ontvoerde me langs paden van rechtvaardigheid

omwille van haar naam

want zelfs als ik in het hart van de schaduw van de dood zal hebben rondgedwaald

ik zal het kwaad niet vrezen

noch gebreken

omdat je met me bent

je stok heeft mij tot bedaren gebracht

je hebt mij een feestmaal tegen hen aangerecht die mij uitzuigen

mijn hoofd heb je geheiligd met olie

en meer dan helder is de wijn

die mij doordrenkt

en verduistert

je medelijden volgt mij op de voet

en overal en eeuwig

en o

dat ik mag huizen in het huis van mijn geliefde

en overal

in lengte van dagen

Ik lees gedichten alleen liever niet vertaald, daarom handig dat er een coole site is met heel veel van zijn gedichten (waaronder al deze).

Volgende maandag is er de lezing Politiek in de Symfonieën van Sjostakovitsj (om 20:15 in Speakers, Delft). Dit lijkt redelijk onbekend maar ik ben me een tijdje geleden begonnen te interesseren voor Dmitri Dmitrijevitsj Sjostakovitsj. Een tijdje geleden, precies nadat ik het gedicht Wintersonate van Ramsey Nasr (uit de bundel ‘Onhandig Bloesemend’) had gelezen.

In dit schitterende gedicht verbeeldt Nasr heel erg mooi de moeizame verhouding van een kunstenaar met de dictatuur. Sjostakovitsj haalt herrineringen op aan zijn leven en zijn vrienden vanaf zijn sterfbed. Een paar stukjes:

ik ben het volkomen eens met de uitspraak van de pravda

ik ben een worm

…

iemand kreeg een brief uit amerika en hij werd doodgeschoten

en de geallieerden bleven maar brieven sturen

en elke brief was een doodvonnis

elk geschenk elk souvenir het einde

…

ik heb geprobeerd me te herinneren

een paar maal uit alle macht

ik dacht aan al mijn vrienden

en ik zag alleen maar lijken

Normaal gesproken lees ik geen papier maar ik heb nu een kleine ontdekking gedaan. Op Poetry International een paar weken geleden is me een Groene Amsterdammer aangesmeerd en nog eentje beloofd. Ik hoefde alleen maar mijn persoonsgegevens in te vullen en ondertekenen met bloed. Daar had ik geen problemen mee.

Dat tweede nummer liet op zich wachten maar ik werd wel gebeld door iemand van de Groene. Dat was mijn beste telefonische verkoopervaring ooit. Nummer niet geheim, iemand aan de lijn met een relaxed verhaal die zich gewoon voorstelt en die je een fatsoenlijk aanbod doet (4 nummers voor €7,95) met een abonnement dat vanzelf afloopt.

Ik ben nu de dikke zomerspecial aan het lezen over “De Jeugd De Toekomst” en die is erg leuk. De Groene Amsterdammer is echt goed en niet alleen voor groene mensen of Amsterdammers.

Interessante artikelen over boeiende onderwerpen met een diepgang die je niet gewend bent. Essentieel tegengif in deze tijd van Telegraaf en Geen Stijl.

De meeste podcasts hebben wel boeiende onderwerpen maar het blijven mensen die een eindje slap in de ruimte lullen. Temminste als de Daily Shoulder Complaint van Adam Curry een indicatie is.

De podcast van de stadsdichters is een voorbeeld van een schaars goed (dichters die voordragen) met een beperkte doelgroep (ik bijvoorbeeld) dat nu met behulp van dit nieuwe medium ontsloten en gepubliceerd wordt voor een groot publiek. Daarnaast is het blog dat erbij hoort handig als community en agenda.

De auteursrechten liggen natuurlijk nog steeds bij de dichters maar iets zegt me dat ze het helemaal niet erg vinden als zoveel mogelijk mensen hun gedichten horen.

Oh ja. Ik heb meteen maar een Wikipedia pagina aangemaakt.

Ontzettend leuk. Fijne opzet in de Schouwburg, met stoere video- en audio-begeleiding. De Woorddansers deden erg hun best maar het publiek werd een beetje moe door het gebrek aan pauze.

De dichters waren allemaal top. Razendsnel met meer dan een paar gedichten die me bij zullen blijven.

In België weten ze wat poëzie is. Tom Lanoye was stadsdichter van Antwerpen. Hij gaat weg en zijn gedicht wordt van de Boerentoren afgehaald.

Er komt een mooie bundel “Stadsgedichten” van zijn gedichten (zie de Leeskamer: “Hoe een boek eruit moet zien”).

Zíj krijgen er een andere grootheid voor terug, Ramsey Nasr, een halve Nederlander. Bij zijn aantreden een extreem kleine rel over Israel. Hier zijn zijn tweede gedicht.

Ik ga het niet weer integraal op mijn site zetten, al is dat wel de makkelijkste manier.

Je kunt via de Leeskamer doorklikken en je komt dan als Standaard-partner vrij binnen. Helaas geen permalinks, dus ga naar het archief van maart en klik op de link in het bericht van 5.3.05 om 16:47.

Het stuk is afgeschermd. De legale manier is om door te klikken via de leeskamer. Dan komt je via een partner-ingang de Standaard binnen en kun je het gratis lezen.

De minder legale manier is om het stuk tekst hieronder te selecteren. Ik vind het te goed en belangrijk om te laten liggen.

Nederland is nep

Ramsey Nasr is dichter, schrijver en acteur. Wonend in Antwerpen heeft hij als Nederlander de recente gebeurtenissen bij onze noorderburen vanop een afstand gadegeslagen. Wat is dat toch met Nederland, vraagt hij zich af: is het hysterisch, of lijkt dat maar zo? Beide, besluit hij.

IK kwam thuis van twee maanden buitenland. Twee maanden zonder nieuws. Bij terugkomst in Antwerpen lag een grote stapel Nederlandse kranten op me te wachten. Ergens in het midden van de stapel begon het: Van Gogh vermoord, Bom ontploft, Brandstichting, Met dood bedreigd, Met dood bedreigd II enzovoort.

Zo. Dus dat was er in de tussentijd gebeurd.

Welkom in Nederland. Terwijl het land in fase rood verkeert en politici onderduiken, merk ik dat men er eigenlijk al een beetje over uitgepraat is. Iedereen probeert de draad weer op te pikken. Ons land is voorgoed veranderd, luidt de samenvatting; en nu weer iets leuks.

Nederland is helemaal niet veranderd. Ik zag mijn vertrouwde land terug. Zo te horen was alles de laatste maanden volgens schema verlopen, inclusief volkshysterie. Van Gogh lag nog niet neer of hij werd al naar Oud-Hollands gebruik verheven tot symbool. Van Gogh de Vrije is bijgezet in het rijtje van Pim de Profeet, Hazes de Volksheld, Gümüs de Lieve Illegaal, Joos & Joes van het Zinloos Geweld. Nederland is gek op symbolen. Alles wat de werkelijkheid op afstand houdt of liever nog vervangt, wordt hier beleden als een hip geloof.

Wij zijn een volk van symbolen, idolen en acteurs. Nederland is nep, net als Mohammed B.

In de film The Truman Show komt de hoofdrolspeler erachter dat zijn hele leven van begin tot eind geregisseerd is geweest. Zijn familie, alle vrienden, de bakker en de slager: iedereen is acteur. Hij leeft in een film. Nederland is een variant daarop. Het is een film waarin zelfs de acteurs niet weten dat ze meespelen.

Onze multiculturele tolerante samenleving was geen sprookje; we staan helemaal niet ineens midden in de realiteit. Holland is een B-film, met ongeloofwaardige personages, een voorspelbaar verhaal, slechte dialogen en flutacteurs. De stapel kranten die ik doornam leek al met al een onverfilmbaar script. Toch lijkt men er met frisse moed aan meegewerkt te hebben de afgelopen maanden.

Pleit ik mezelf vrij? Nee hoor, ik schrik alleen een beetje - van mezelf, van ons Nederlanders. Van wie wij zijn geworden. Holland the Movie draait al enige jaren met succes in onze weids uitgestrekte openluchtbioscoop, ver beneden de zeespiegel, lekker op ons eigen niveau.

Graag of niet, dit is het land dat ons voor ogen stond: een Nederland waar alles kan en alles mag, waar niets nog waarde heeft, zodat niets echt is. Een land waar de koran op blote tieten wordt gekalligrafeerd, waar een kamerlid kleuters dwingt te kiezen tussen een hun aangeleerde god en de grondwet. Een land van het individu. Holland is het enige land ter wereld waar mensen in hun blote kont over straat mogen rollerskaten, en dat vinden we best belangrijk. Hier kan een Hollander voor de camera zijn diepgekoesterde wens in vervulling zien gaan, namelijk een strijkijzer aan de eigen piemel te hangen. Hier komen beroemdheden op tv, die apetrots hun stront aan presentatrice Patty Brard meegeven, tot nut van de kijker. In ons land bestaat échte vrijheid van meningsuiting. Wij tonen alles, zelfs onze uitwerpselen. Wij houden alle gordijnen open.

Ja, Nederland was top - tot de moslims kwamen. Hun hoofddoekjes lusten we rauw, omdat die achterlijke buitenlanders onze normen en waarden niet kennen.

En misschien zijn de buitenlanders inderdaad het probleem, moeten ze zich aanpassen. Maar waaraan nu precies? Aan onze vrijheid van meningsuiting? Die wordt hoofdzakelijk misbruikt om de uiterste grenzen te verkennen. Onze regels en wetten dan? Uit enquêtes blijkt in elk geval dat de gemiddelde Nederlander die wetten best wezenlijk vindt. Maar afgezien van zijn roep om strenger optreden, een hogere strafmaat en meer blauw, vindt deze gemiddelde ondervraagde ook dat hij zélf de wet gerust mag overtreden: een Nederlander weet heus wel wat hij doet. Ga to ch boeven vangen man.

ALLOCHTONEN moeten zich aan ons aanpassen. Maar wie zijn wij? Nederlanders blinken uit in tegenstrijdigheden en inconsequenties. Pimmetje was een mooi voorbeeld: een flamboyante nicht die trots vertelde over de spermasmaak van Marokkaanse jongens, maar tevens glashard verkondigde dat we terug moeten naar de goede oude jaren ‘50. Zonder Marokkanen. Zonder homo’s. Zonder Pim.

Van Gogh kon er ook wat van. In zijn antisemitische mopjes wist hij zich alvast gesteund door de grote Voltaire, Vader der Vrijheid van Meningsuiting, en tevens virulent jodenhater. Maar frappanter is wat Van Gogh tegen Hirsi Ali zei in verband met de doodsbedreigingen: ,,Ik ben de dorpsgek, die doen ze niets.’’ (NRC Handelsblad, 3 november) Iedere Nederlander bevindt zich in een permanente uitzonderingspositie. Zoals modelallochtoon Hirsi Ali het verwoordt: ,,Ik ga me absoluut niet aanpassen.’’ (NRC Handelsblad, 29 november) Nee, laat dat maar aan anderen over.

Wat betekent aanpassen? Kennelijk dit: volhouden dat je heel bijzonder bent. Nederlanders verenigen zich in hun eigengereidheid. Hun persoonlijke vrijheid tegenover strenge regels voor de anderen. Normen en waarden liggen buiten onszelf. Wij leven van paradoxen, zoals men kan leven op een dieet van lintworm.

Natuurlijk, het is fijn dat de Nederlander heeft geleerd mondig te zijn en de ander tegen te spreken. Maar het is minder fijn wanneer men dat unieke talent met zestien miljoen vermenigvuldigt. Wij vreten niet de ander maar onszelf op. Nederland lust zichzelf rauw.

Ook goedbedoelde inconsequenties moeten daarom worden uitgebannen. De ontkenning door links van de gigantische allochtonencriminaliteit in Rotterdam heeft er geheel begrijpelijk tot de zege van Pim geleid. Of neem de Ik haat haat -campagne, een recent en naïef voorbeeld van onze hang naar paradoxen. Het individu doet wat het collectief moet laten.

Heel onze vrijheid van meningsuiting is gebaseerd op de paradox. In een open brief van Hans Teeuwen en Ronald Giphart aan minister van Justitie Donner werd gesteld dat satire altijd een creatieve bijdrage moet kunnen leveren aan het publieke debat. Dat is flauwekul. Satire roept misschien debatten óp, het levert geen bijdrage. Zie: geitenneuken. Het probleem was nu juist dat bij Van Gogh nooit duidelijk was of hij serieus was of wilde choqueren. En ik kan er misschien hard om lachen als Teeuwen in zijn laatste show de koningin op het podium ligt te vingeren, het is neem ik aan niet bedoeld als argument tegen - of wellicht vóór? - de monarchie. Van Goghs beste vriend, de schrijver Theodor Holman, kan zich afvragen wat een verwarde samenleving moet doen, zijn eigen antwoord voedt die verwarring juist: ,,Doen wat wij deden, denk ik: het debat blijven zoeken. Fijnzinnig, en als dat niet lukt, dan maar smakeloos! Smakeloos, maar met stijl.’’ (NRC Handelsblad, 9 december) In dat geval bezat Mohammed B. ook stijl: hij liet keurig netjes een briefje achter.

Dat laatste was natuurlijk satire. Smakeloos - maar satire. Wie weet vormt het een bijdrage aan het debat. Niet geschoten is altijd mis.

Wat is ernst en wat is satire? Wat is hier nog echt en wat is gespeeld? De ziekte van ons land is dat we het verschil niet meer kunnen zien. Hoe geloofwaardig zijn we, met typetjes als Wilders en zijn 26 zetels? Moet ik dat geloven? Pim was over the top , Wilders is een parodie op Pim. En dat was aanvankelijk toch ook voor iedereen duidelijk? Wilders wás toch satire toen hij uit de VVD werd gezet en op zijn eenzame stoeltje sereen bleef uitkijken over de Kamer? Moet ik hem nu opeens serieus gaan nemen? Is dat Nederland, 16 miljoen eenmansfracties met een grote bek?

IEDEREEN wil meespelen in Holland the Movie . Het zijn personages die alleen nog zeggen wat ze denken, wat ze voelen, maar zonder enige inleving. In B-films pik je dat misschien, in het echte leven verwacht je iets anders.

Toegegeven, Holland the Movie kent ook hoogtepunten. Wanneer Nederlanders eenmaal de geest krijgen en werkelijk samenspelen, leidt dat tot indrukwekkende scènes. Vooral de massascènes zijn onvergetelijk. De begrafenis van Hazes, de laatste groet aan Pim, de stille tochten, de lawaaitochten, de brandstichtingen, de spreekkoren, kortom: het Oranjegevoel. Deze scènes, ook wel waanzinscènes genoemd, zijn beangstigend realistisch. Op zulke momenten is Nederland één: in collectieve hysterie.

De hoogtepunten wisselen elkaar alleen te snel af om geloofwaardig te blijven. We schieten van de ene happening naar de andere, het ene symbool is nog niet geschapen of er staat weer iemand anders klaar om zaligverklaard te worden. De gaten daartussen worden opgevuld door monologen, van politicus, mafketel, extremist of gewoon botte lul. Ze schmieren er lustig op los. Ze staan in een slechte productie, ze weten het, maar de camera draait en het is zo heerlijk in het licht te staan. Spelvrijheid! Niemand is nog geïnteresseerd in het verhaal, iedereen speelt voor zichzelf, op ouderwets luide toon. Alsof het geen film is, maar een middeleeuws mirakelspel op het marktplein. Iedereen probeert er in Nederland het beste van te maken - voor zichzelf. Voor een doelgroep die niet bestaat.

Ministers en kamerleden, imams en terroristen, burgers en regisseurs, het zijn allemaal waardeloze acteurs in een film die niemand nog wil zien.

Ik zou een land willen met betere dialogen, minder geweld, een fatsoenlijk verhaal. Geloofwaardig zijn we niet. Tekst en regie zijn we kwijt. We doen maar wat. Het buitenland heeft dat al door, nu wij nog.

In een land waar iedereen eerlijk zegt en doet wat hij vindt, heerst geen waarachtigheid meer. Waarachtigheid bestaat slechts bij een ingehouden gebruik van de vrijheid. Waarachtigheid is een vorm van minimaal liegen.

Dat is geen paradox. Dat is beschaving.

Ramsey Nasr

31/12/2004

Ramsey Nasr

©Copyright De Standaard

Hij heeft dus een nieuwe dichtbundel uit ‘Onhandig bloesemend’. Die wil ik wel heel graag hebben maar het mag niet. Ik mag geen boeken meer kopen, ik heb er al teveel. Compromis: ik koop deze toch, maar pas als ik een ander boek uit heb gelezen.

Ik kreeg ook een stukje uit de Standaard binnen (via) waarin hij de hypocriete Normen&Waarden™ van Balkenende fileert.

,,Dames en heren, durven we anno 2004 nog te geloven in een Europese droom?’’ Nee, Jan Peter Balkenende. Niet met mensen als u aan het roer. U spreekt met twee tongen. Zo worden andere dromen vervuld.

Even zoeken, blijkt dat ik hem ook heb gezien in De Enclave. Daar was ik toen best van onder de indruk, wist niet dat hij het was die daarin speelde.