Ik heb een tijdje geleden de film “Ae fond kiss” van Ken Loach gezien in de sneak.
Dit is een hele integere film over een Pakistaans islamitische jongen die een relatie met een Iers katholiek meisje begint. Van zijn familie mag het niet want hij is al beloofd aan een meisje uit Pakistan en ‘westerse vrouwen zijn onbetrouwbaar’.
Hij wordt de hele film lang tussen deze twee polen heen en weer geslingerd. Je familie of de liefde.
De film is integer omdat Loach allebei de kanten een eerlijke kans wil geven.
De ouders van de jongen hebben het moeilijk gehad. Ze zijn gediscrimineerd. Hij zal toch altijd een buitenlander blijven, dus het heeft geen zin om met een blanke vrouw te trouwen. De liefde die hij voelt voor haar kan in een jaar over zijn en dan is ze weg. Hij mag zijn familie niet teleurstellen en te schande maken.
En aan de andere kant is er de liefde met haar die hij dan op moet geven. Hij moet weggaan bij de vrouw die hem gelukkig maakt (en hij haar).
Ondanks Loach zijn beste pogingen is het moeilijk om sympathie op te brengen voor de familie. Als Westerse kijker kun je denk ik geen echt begrip opbrengen voor een primitief concept als collectivistische familie-eer. Voor mensen die hun eigen kind voor een onmenselijke keuze zouden stellen en zonder blikken of blozen elke vorm van emotionele druk zouden uitoefenen.
Ik kon het in elk geval niet.
