Alom jubelend ontvangen is dit boek —“Joe Speedboot” van Tommy Wieringa— een van de leukere en betere boeken die ik de afgelopen tijd heb gelezen.
Wieringa schrijft geweldig, beeldend en gewaagd. Hier wat voorbeeldjes.
Het klonk naar ernstige naaktheid en dingen waar wij naar verlangden.
Spreeuwen bewegen zich weliswaar in fantastische draaikolken en zinderdende spiralen door de lucht maar in zulke enorme aantallen dat je aan grote steden moet denken waar de mensen elkaar haten en vertrappen maar vreemd genoeg niet zonder elkaar kunnen.
Dat zag je ook bij oude mensen die altijd echte rotzakken waren geweest maar aan het einde van hun leven soms zomaar moesten huilen.
Zijn gewelddaad brengt schoonheid maar wij zullen hem verjagen; het is geen tijd voor helden.
Ik was extatisch en wilde dat het nooit zou eindigen, en dat is meestal het moment dat de tent gaat sluiten.
Het is een soort perpetuum mobile, een ononderbroken stroom energie die geen brandstof vraagt. Behalve een telefoontje soms, of een kus.
Overmoed is net zo belangrijk als talent: ik ‘kan’ het niet maar ik ‘doe’ het toch.
Dit boek is verplicht.
