Signalen over Peak Oil en de uiteindelijke gevolgen zijn overal hoorbaar. Moeilijker is het om de complete implicatie tot je te laten doordringen.
Jim Kunstler tiert en raast wekelijks op zijn blog dat de Amerikaanse manier van leven (en dus ook de onze) niet vol te houden is. De manier van leven die afhankelijk is van goedkoop lokaal en globaal transport om je altijd te brengen waar je naartoe wil en naar je te brengen wat je wil hebben.
John Thackara zei in zijn lezing laatst dat de maximale radius waaruit je je levensmiddelen zou mogen halen —wil het ecologisch houdbaar zijn— 20km is. Vergelijk dat eens met de huidige situatie.
Kunstler heeft het over de alternatieven (koolzaadolie en windenergie enzo) als leuke speeltjes. Speeltjes die ons bij lange na niet in staat gaan stellen om het huidige niveau van consumptie voort te zetten.
De meeste mensen weten het niet of willen het niet weten. Dat het dagelijks in de file staan onderdeel is van een zieke afhankelijkheid van olie die niet vol te houden is. Dat de manier van leven waar ze gewend aan zijn en waar ze zo gehecht aan zijn noodgedwongen moet veranderen (en niet ten goede).
Ontkennen is het makkelijkste.
Elke keer als ik het hoor dan is mijn eerste reactie: “Nee! Het kan niet waar zijn. Ik wil lekker blijven leven!”
Maar míjn ontkennen is een aflopende zaak. De realiteit is hard, maar ik word waarschijnlijk minder hard getroffen dan de meer materialistische (de meeste) mensen.
