Ik was Rome aan het kijken en dat was voorbij voor ik het wist.
Hoe verder de serie vorderde hoe meer er werd afgeweken van de geschiedenis en de tijd werd opeens heel vloeibaar.
Dat moet natuurlijk ook wel als je zoveel gebeurtenissen (om en nabij zes jaar) in tien afleveringen wilt proppen. En op het einde voelde het een beetje afgeraffeld aan.
Op het einde wachtte ik op een ‘και συ, τεκνον?’ maar die kwam niet.
De volgende serie —als die er komt— kan dan fijn verder gaan met de opvolgingsstrijd.
Pullo en Vorenus zijn (ook) mijn favoriete karakters. Het is erg leuk om te zien hoe ze kris kras door het verhaal heen lopen. Aardige parallel tussen de opkomst van Vorenus en de ondergang van zijn geliefde republiek.
