Crossing the Bridge
Afgelopen weekend was voor mijn een overdadig feest van Turkse films. Eerst zaterdagavond in Lantaren 1 als een van de laatste films op het IFFR de nieuwe film van Fatih Akin gezien: Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul (trailer).
Fatih Akin is gaaf en ik ben hard op weg om al zijn films te zien. Crossing the Bridge is een muzikale follow-up op Gegen die Wand (ook al zo’n geweldige film). Alexander Hacke van de Duitse band Einstürzende Neubauten —een echte ouwe Duitse rocker— verzorgde de muziek van Gegen die Wand en werd toen verliefd (angetan) op Istanbul. Hoe kan het ook anders?
Selim Sesler —de muzikanten op de oever van de Bosporus uit Gegen die Wand— komen ook terug.
Uitgerust met een boel microfoons, ander opnamespul en een Powerbook struint Hacke Istanbul af om de muziek van de stad te vangen. Wat volgt een diverse schakering aan muzikanten, stijlen, invloeden en geluiden die ik niet voor mogelijk had gehouden.
De meest uiteenlopende muzikanten (er zitten echt grote namen tussen), van Turkse rappers en breakers, Roma, psychedelische formaties, Turkse grunge, een Koerdische zangeres, straatmuzikanten, volkmuzikanten op hun saz, supersterren en klassieke ensembles, vertellen. Ze vertellen hoe ze cultureel zijn gevormd op de breuklijn van oost en west, de invloeden die ze gehad hebben, hun persoonlijke geschiedenis en hun relatie met de stad en hoe dat uitwerkt in hun muziek. En beste van alles, ze spelen dat het een lieve lust is. Je kunt op de officiele site fragmenten van de muzikanten bekijken.
Die muziek is zonder uitzondering goed en meestal heel persoonlijk. Doordat je van iedereen het verhaal bij hun muziek meekrijgt krijgt de muziek nog meer diepgang. Als ik dit bekijk, dan zie ik in wat voor een muzikale armoede ik ben opgevoed (het dieet van TRT-int) en wat een rijkdom er is. De soundtrack met alle muziek en een leuke cover van Sertab is net zo goed als de film.
Hacke wordt dus op de hielen gezeten door Akin die met een handcamera de inpromptu opnamesessies, de gesprekken en de stad schiet. De diversiteit en grootsheid van Istanbul komt goed naar voren in deze film en zelfs dan kan deze film haar eigenlijk geen recht doen.
Crossing the Bridge komt in Nederland uit in maart.
Neredesin Firuze
Als er iets is in Turkije, is het in Istanbul. Daarom speelt de film Neredesin Firuze zich ook daar af.
Ik had hem al eerder gezien, maar ik heb hem mijn moeder voor d’r verjaardag kado gedaan. Online in Nederland niet te vinden, heb ik hem maar besteld bij Ideefixe.com. Rare naam voor een Turkse webwinkel, maar goede prijs en het werkt prima.
Neredesin Firuze is een film die alle clichés over de Turkse muziekindustrie op de hak neemt en uitvergroot. Een absurd maar sterk verhaal, leuke typetjes, lekkere dialogen, perfect uitgevoerd door een complete sterrencast maken dit een van de beste Turkse films ooit.
Nog meer muziek! Deze film gaat over muziek en zit ook vol met muziek. Het is een halve musical, en de loopjes tussen de aktes worden gedaan door uiteenlopende Turkse muzikanten. De muziek past perfect bij de film, is van hele hoge kwaliteit en onderstreept de emotionele lading van het moment.
Deze soundtrack bevat alle stukken en is goddelijk met nummers als: Şarkıların Büyücüsü, Beni Affet, Yanlızım Dostlarım en İnleyen Nameler Ruhumu Sardı. Kennis van het Turks helpt wel, maar ik hoor graag hoe anderstaligen deze film en de muziek waarderen.
Bij deze film zijn kosten noch moeite gespaard om iets fantastisch neer te zetten. Dat zie je overal aan af. Het enige jammere is, dat er niet veel meer Turkse films van dit kaliber zijn.
Neredesin Firuze is al een paar jaar uit en te vinden bij de betere cult-videotheek.
Conclusie
Istanbul is geweldig. De enige plek in Turkije die echt de moeite waard is (wat Amsterdam is voor Nederland, maar dan erger). Ik moet er nog maar een keer heen.
Ik heb van Veysel een DVD met Turkse klassiekers gekregen. Als daar leuke dingen tussen zitten, schrijf ik nog wel een stukje.
