Ik heb gisteren “Benim Adım Kırmızı” (Mijn naam is Karmozijn) van Orhan Pamuk uitgelezen. Dit is een van zijn grote boeken (samen met “Kar” (Sneeuw) en “Kara Kitap” (Het Zwarte Boek)) van een schrijver die terecht de beste van Turkije genoemd kan worden.
In Karmozijn schildert Pamuk een rustiek Istanbul, beheerst hij zowel het verhaal van die dag als de verhalen, de zeden en de mythologie van het Oosten die botsen met de nieuwe mode uit het Westen. Hij weet een historische whodunnit een filosofische, religieuze en emotionele lading te geven waardoor deze de gebeurtenis overstijgt en symbool wordt voor het voorbijgaan van een tijdperk.
Ik ben ook al een tijdje geïnteresseerd in de taal vóór het Turks, misschien moet ik maar een keer Ottomaans gaan leren.
